Lars Noren (ur. w 1944r. w Sztokholmie) przez krytyków nazwany został "architektem wnętrz ludzkiego nieszczęścia", biegłym w opowiadaniu o ludzkich słabościach i namiętnościach, rodzinnych kręgach piekielnych oraz uznany za spadkobiercę Strindberga i Bergmana. Debiutował jako poeta. Początkowo jego wiersze szokowały gwałtownością obrazowania, obsesyjnie powracającym motywem śmierci oraz perwersyjnym, sadystycznie zabarwionym erotyzmem. Wreszcie zupełnie odszedł od poezji i zajął się pisaniem sztuk. Odniósł na tym polu spory sukces. Obecnie uznawany jest za jednego z najwybitniejszych, oprócz Enquista, współczesnych dramaturgów skandynawskich. Zarówno pod względem tematyki, jak i stylu Noren ma wiele wspólnego ze swymi wielkimi poprzednikami - Augustem Strindbergiem i Henrykiem Ibsenem. Nie brakuje w jego sztukach konfliktów moralnych, ani bohaterów psychicznie okaleczonych i zadających ból innym. Zwykle ukazuje ich Noren w banalnych, codziennych sytuacjach.
Najnowsza jego sztuka - „Znikomość” oparta jest na faktach. W listopadzie 2006 roku w szkole w Emsdetten uczeń postrzelił pięciu nauczycieli oraz kolegów z klasy, a sam się zabił. W Internecie umieścił filmy, które są wstrząsającym zapisem jego emocji. Samotność, mobbing, prześladowanie, upokorzenie – to jego szkolna rzeczywistość. Noren pokazuje człowieka, który jest u kresu wytrzymałości i do którego nie przemawiają żadne logiczne argumenty. Spektakl – pomimo bliskości faktów – nie jest dokumentem. Internetowe zapisy są dla Norena tylko punktem wyjściowym, bazą na podstawie której konstruował scenariusz.