W pustyni i w puszczy" Bartosza Frąckowiaka i Weroniki Szczawińskiej to ważny głos w dyskusji o kolonializmie jako przyczynie rasizmu oraz o polskości jako wypadkowej popularności szowinistycznego pisarstwa i martyrologicznego dyskursu. Oprócz tego „W pustyni i w puszczy z Sienkiewicza i innych” stawia fundamentalne pytania o człowieczeństwo, o funkcjonowanie wartości humanistycznych w zdehumanizowanej rzeczywistości postmodernizmu. Za pomocą odważnego nagromadzenia różnych środków wyrazu szuka ratunku przed rozszalałym europocentryzmem. (...)
"Mimo bogactwa tak wysublimowanych treści spektakl jednak w żadnym momencie nie pozostaje hermetyczny, jego forma bardzo bezpośrednio przemawia do widza, ruch sceniczny zakomponowany jest przejrzyście i zgrabnie, oprawa multimedialna znakomicie dopowiada treści dramaturgiczne, a energia płynąca ze sceny mogłaby obdzielić kilka innych przedstawień. 
Trzy godziny upływają niepostrzeżenie i, choć konfrontacja z także przecież nas dotyczącymi uprzedzeniami bywa bolesna, to jednak krytyka ta przeplata się ze zrozumieniem ludzkich słabości i swego rodzaju czułością dla wszelkich, także tych "negatywnych", przejawów każdej kultury. Bo przecież one także stanowią jej nieodłączną część i decydują o specyfice."