Bohaterami spektaklu są starzy ludzie, którzy przypadkowo spotkali się w zamkniętej na czas Bożego Narodzenia galerii handlowej. Portier (Zbigniew Waleryś) i sprzątaczka (Irena Dudzińska), ludzie z peryferii, z marginesów społeczeństwa konsumpcjonistycznego. Bez szansy na spędzenie miłych świąt w gronie bliskich czy rodziny. Z początku odnoszą się do siebie nieufnie. Z dystansem. (...) Jednak zanim aktorzy wyczarują przed nami znakomitą zdialogizowaną powiastkę, przed publicznością zmaterializuje się symbol naszych czasów, który ironicznie wskaże kulturowy kontekst historii. Na scenie zrobi się bardzo nastrojowo. (...) Spektakl kończy się równie wymownie, jak się zaczął. Józef i Maria siedzą na krześle, słodko do siebie przytuleni. Drzemią, śnią, marzą? Ikony niewinności. Ale za nimi stoi Pan Tesco i rozrzuca jakieś białe okruszki, śnieżynki, piórka. Dlaczego tak? To ironia? Zgryźliwa sugestia, że tylko we śnie historia może się dobrze zakończyć? Że tylko we śnie nasi przyjaciele przytulą się i na dłużej pozostaną w tej serdecznej pozycji?