Tracy Letts
GORĄCE LATO W OKLAHOMIE
| dramat |
| Premiera: 15 października 2011r.|
Przekład: Klaudyna Rozhin
Reżyseria: Katarzyna Deszcz
Scenografia: Andrzej Sadowski
Muzyka: Marzena Mikuła-Drabek
Realizacja filmowa: Michał Bożek
Obsada:
Violet Weston – Hanna Boratyńska
Barbara Fordham,– Jolanta Niestrój-Malisz
Mały Charles Aitken, - Andrzej Kroczyński
Jean Fordham - Anna Konieczna
Ivy Weston,– Renata Spinek
Karen Weston,– Dorota Rusek
Mattie Fae Aiken, - Danuta Lewandowska
Charlie Aitken, - Marian Wiśniewski
Bill Fordham, – Hubert Bronicki (gościnnie)
Johnna Monevata,– Dagmara Ziaja
Szeryf Deon Gilbeau,– Mariusz Wojtas
Steve Heidebrecht, - Grzegorz Cinkowski
oraz w nagraniu filmowym Beverly Weston - Jan Prochyra (gościnnie)
Od sukcesu O‘ Neilla i Tennesse Williamsa nie było sztuki obsypanej tyloma
nagrodami i porównywanej do tych wielkich poprzedników!
Światowa prapremiera miała miejsce w Steppenwolf Theatre Company,
Chicago, Illinois, 28 czerwca 2007
„Gorące lato w Oklahomie” w reżyserii Katarzyny Deszcz to propozycja zabrzańskiej sceny
przygotowana na inaugurację XI Ogólnopolskiego Festiwalu Dramaturgii Współczesnej
„Rzeczywistość przedstawiona”. Sztuka współczesna autorstwa amerykańskiego
dramatopisarza Tracy'ego Lettsa, uhonorowana w 2008 roku Nagrodą Pulitzera, to jedna
z najciekawszych współczesnych sztuk anglojęzycznych, ciesząca się na świecie ogromnym
powodzeniem.
Pewnego upalnego letniego wieczoru znika patriarcha klanu Westonów. Kiedy do
rodzinnego gniazda w Oklahomie zjeżdża się cała – bliższa i dalsza – rodzina powoli na
jaw wychodzą dawne urazy i skrywane przez lata tajemnice.
Sztuka Lettsa to wielopokoleniowa saga rodzinna na pograniczu epickiej tragedii
i czarnej komedii, w której to niespełnione marzenia kilku pokoleń obnażają ciemne
strony charakteru wszystkich postaci. Spektakl kipiący okrutnym dowcipem i psycholo-
gicznym okrucieństwem zadawanym nawzajem sobie przez ludzi sobie najbliższych,
w którym demony przeszłości nie dają o sobie zapomnieć, a każda z postaci
poszukuje emocjonalnego oczyszczenia.
“ To sztuka, jaką O’Neill napisałby dziś. Letts udało się nadać
sztuce wzniosłość, która cechowała najwybitniejsze dramaty złotych lat pięćdziesiątych,
a jednocześnie stworzyć coś zupełnie nowego." – New York Magazine
"Niezwykłe osiągnięcie dramaturgiczne: tragikomiczny portret surowego kraju i jeszcze
surowszych ludzi." – Time Out New York
" Sztuka świadomie nasuwa skojarzenie z klasykami takimi jak Zmierzch długiego dnia
czy Kto się boi Virginii Woolf. I trzeba przyznać, że doskonale ciężar tych porównań
wytrzymuje. Jest głęboka, zabawna, bogata, surowa, intensywna, pełna okrucieństwa
i okrutnego dowcipu. To, co przedstawia, jest czarne – to, jak to robi, skrzy się i pociąga."
Variety