Ta sztuka w mistrzowski sposób łączy humor i dowcip, chwilami wręcz odważny i ryzykowny, z prawdziwym ciepłem i szlachetnej próby wzruszeniem. A nie jest to łatwe, gdy mówi się o starości. Sklerotycznej i pełnej natręctw, a zarazem nasyconej poezją wspomnień. Rozpostartej pomiędzy magicznym "dawno temu", a "dziś" - może trochę udręczonym, ale pełnym nieposkromionej energii i... zachłannego apetytu na życie. Do tego sporo mądrych, sarkastycznych obserwacji: jak tępo i bezdusznie szufladkujemy starość, jak bardzo upodabniamy się do rodziców w tym, co zawsze nas w nich irytowało i jak – w niewoli stereotypów i własnych ograniczeń – potrafimy być od nich… starsi. Spektakl przygotowywany na jubileusz 50-lecia pracy artystycznej Hanny Boratyńskiej. Zapewne z jej kolejną wielką kreacją.